Bluepadதேவை நமக்கு ஒரு புதிய கல்வி முறை.
Bluepad

தேவை நமக்கு ஒரு புதிய கல்வி முறை.

G
Gopalan Venkataraman
22nd Jun, 2020

Share


நாட்டுடைமை யாக்கப்பட்ட வங்கியொன்றிற்கு புதிதாக அதிகாரியாக ஒருவர் வந்து சேர்ந்திருந்தார். வடமாநிலத்திலிருந்து இங்கு வந்திருந்தார். அவரைப் பற்றிய விவரங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்கிற ஆர்வத்தால் அவரைப் பற்றியும், அவர் குடும்பம் பற்றியும் விசாரித்தேன். அவர் பிகார் மாநிலத்தவர் என்றும் பாட்னாவில் கல்வி கற்றதாகவும், அங்கேயே வங்கிப் பணியில் சேர்ந்து ஒருசில ஆண்டுகள் பணியாற்றியபின் தமிழ்நாட்டுக்குத் தன்னை பதவி உயர்வு கொடுத்து அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களை அவர் சொன்னார். கல்வித் தகுதியில் அவர் தாவரவியல் துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றவர் என்பதை அறிந்தேன்.
இந்த விவரங்களையெல்லாம் அறிந்த பிறகு அவர் கற்ற கல்விக்கும், செய்யும் வேலைக்கும் எந்தவித தொடர்பும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். தாவரவியல் பட்டப் படிப்புக்கும், வங்கிப் பணிக்கும் என்ன சம்பந்தம்? பி.காம், எம்.காம் போன்ற துறைகளில் படித்தோர் வங்கி, இன்சூரன்சு துறைகளுக்கும், அரசாங்க அலுவல்களில் தகுந்த துறைகளுக்கும் அவர்கள் பணிக்குச் செல்லலாமே. இவர் படித்த துறைக்கும், பணியாற்றும் துறைக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லையே என்ற எண்ணம் தோன்றியது. அவ்வளவு ஏன் மெக்கானிக்கல் எஞ்சினீயரிங்கில் பி.ஈ.படித்தவர் ஒரு அலுவலகத்தில் எழுத்தராகப் பணியாற்றுவதையும் நான் அறிவேன். ஆகவே கல்வி என்பது நாம் எந்தத் துறையில் பணியாற்றப் போகிறோமோ அதற்கேற்றதாக அல்லவா இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. அப்போதுதான் நமது நாட்டின் மக்கட்தொகை பெருக்கமும், மக்கள் தொகைக்குத் தகுந்த வேலை வாய்ப்பின்மையும், கிடைத்த ஊதியத்துக்குக் கிடைத்த பணியில் சேர்ந்தால் போதும் வயிற்றுப்பாட்டுக்கும், குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவும் போதும் என்கிற நிலை இங்கு இருப்பதை உணர முடிந்தது. உயர்கல்வி கற்றவர் என்றால் விவசாயத் தொழில் செய்யக் கூடாதா அல்லது செய்ய முடியாதா என்ற கேள்வி எழுந்த போதுதான் ஒரு உண்மை புலனாயிற்று. நம் நாட்டில் தான் கற்ற கல்விக்கு ஏற்ற வேலை பெறவும், அந்த வேலைக்கு ஏற்றபடி வசதிகளைப் பெருக்கிக் கொள்ளவும், கார், பங்களா என்று சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்ந்து அவரவர் பிள்ளைக் குட்டிகளை லட்சக் கணக்கில் செலவழித்து ஊரில் மிக செல்வாக்கான பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் இருப்பதும் தெரிந்தது. உயர்கல்வி கற்றவர்கள் வயலில் இறங்கி உழவுத் தொழில் செய்வது இயலாது எனும் நிலைமை உருவாகிவிட்டது. என்னிடம் வந்து எவராவது “நீ எங்கு கல்வி கற்றாய்?” என்று கேட்கும் போது, நான் என் கிராமத்தில் இருந்த தொடக்கப் பள்ளியிலும், டவுனுக்கு வந்து நகராட்சி நடத்தும் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும் படித்ததைச் சொல்லி, கல்லூரி என்றதும் பெரு நகரங்களில் பெயர் சொல்லும் அளவுக்கு வளர்ந்த பெரிய கல்லூரிகளின் பெயர்களைச் சொல்ல முடியாமல், நம் ஊருக்கு அருகில் அல்லது அதே ஊரில் உள்ள ஒரு சாதாரணமான அரசு கலைக் கல்லூரியில் படித்தேன் என்றதும், கேட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள், அட அங்கேயா, ஏன் பிரபலமான கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்க வில்லையா, அல்லது வாய்ப்பு இல்லையா என்பார்கள்.
ஆங்கிலேயர்களே வியக்குமளவுக்கு ஆங்கிலம் படித்துத் தேர்ந்த ரைட் ஆனரபிள் சீனிவாச சாஸ்திரியார் மிக எளிமையாக உள்ளூர் பள்ளி, கல்லுரி என்று படித்து பல்கலைக்கழக துணை வேந்தராகவும், இங்கிலாந்துக்குச் சென்றிருந்த போது அங்கிருக்கும் ஆங்கிலேயர்களே வியக்கும் வண்ணம் ஆங்கிலத்தில் பேசியதையும் நாம் ஏன் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை.
படித்த துறைக்கும், பணியாற்றும் துறைக்கும் எள்ளளவும் சம்பந்தம் இல்லாமல் இருப்பது என்பது நம் நாட்டின் தலைவிதி. பி.ஈ.கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் முடித்த நண்பர் பார்சல் அலுவலகத்தில் பில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். மெக்கானிகல் எஞ்சினீயரிங் படித்தவர் தாலுகா அலுவலகத்தில் கிளார்க்காக இருக்கிறார். இன்னொருவர் ஆட்டோ ஓட்டுகிறார். ஏன் இப்படி? படித்து வேலை இல்லாதவர்கள் அதிகம் என்பதால் இப்படியொரு நிலை இருக்கிறதா? ஒருக்கால் இருக்கலாம். ஆனால் உள்ளூர் அரசு கல்லூரியில் சேர்ந்து ஓரிரு ஆண்டுகள் படித்தவர்கள் கூட வயலில் இறங்கி உழுது பயிரிட்டுப் பயிர்த்தொழில் செய்வதென்பது அரிதான செய்தியாகி விட்டது. அதனால் தான் நிலத்தை உழவும், விதைக்கவும், களையெடுக்கவும், அறுவடை செய்து, நெல்லை அடித்துத் தூற்றி குவித்து வைக்கவும் இயந்திரங்கள் தேவைப் படுகின்றன. நம் அப்பன், பாட்டன் காலத்தில் இங்கு கிராமங்கள் உட்பட பலவிடங்களிலும் பல்வேறு தொழில்கள் இல்லாமலா இருந்தன. வேறு எதற்கும் லாயக்கில்லாதவர்கள் என்று பெயர் வாங்கியவர்கள் மட்டுமே, ஒருசில ஒதுக்கப்பட்ட தொழில்களைச் செய்யலாம் என்ற நிலைமை நல்லதல்ல. எந்த வேலையையும், எவரும் தேவைக்கேற்ப செய்ய வேண்டும். செய்யும் தொழிலில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்பதை உள்ளத்தில் விதைக்க வேண்டும். கீழ்மட்டத்தில் உழைக்கும் ஒருவனை நம்மவர்கள் கீழ்நோக்கிப் பார்க்கிறார்கள், அவர்களும் மனிதர்கள்தான், செய்யும் தொழிலால் மாறுபட்டிருந்தாலும் நாம் அனைவரும் சமமான மனிதர்கள் என்ற உணர்வை ஏன் விதைக்கவில்லை?
நம் நாட்டில் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தம் மக்கள் பள்ளிப் படிப்பில் மாநில அளவில் மதிப்பெண் வாங்க வேண்டும், அப்போதுதான் நாட்டின் மிக உயர்ந்த கல்வித் தாபனங்களில் இடம் பெற முடியும், அங்கு படித்துத் தேர்ந்தால்தான் இவர்கள் எதிர்பார்க்கும் உயர் பதவிகள் கிடைக்கும் என்றெல்லாம் மனக்கோட்டை கட்டி வாழ்கிறார்கள். அதில் எங்காவது ஒரு வருக்கு எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லையென்றால் வாழ்க்கையே முடிந்து விட்டது போன்ற தோல்வி மனப்பான்மை ஏற்பட்டு விடுகிறது.
மகாகவி பாரதியார் நமது கல்வி முறையைப் பற்றி நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வருத்தப்பட்டு எழுதிய வரிகள் இன்றைக்கும் பொறுத்தமாகத்தானே இருக்கிறது. அவர் சொல்கிறார் “நெல்லையூர் சென்று அவ்வூணர் கலைத்திறன் பயிலுமாறு எந்தை பணித்தனன். அதன் பயனாய் செலவு தந்தைக்கோர் ஆயிரம் சென்றது, தீது எனக்குப் பல்லாயிரம் சேர்ந்தன” என்கிறார். நமது கல்வி முறை ஆங்கிலேயர் காலத்தில் லார்ட் மெக்காலே கொண்டு வந்த திட்டம். அதற்கு முன்பு நம் மக்கள் கல்வி பயிலவில்லையா? வானுயர்ந்து நிற்கும் ஆலயங்கள் எந்த பொறியியல் கல்லூரியில் படித்த பொறியாளர்கள் கட்டினார்கள்? மன்னர்களும், ஜமீன்தார்களும், செல்வந்தர்களும் வாழ்ந்த மாட மாளிகைகள் எல்லாம் அந்த நாட்களில் கட்டி வைக்கவில்லையா? தமிழகத்தின் ஆலயங்கள் எல்லாம் இன்றும் அயல் நாட்டார் பார்த்து வியந்து போகும் வகையில் கட்டப்பட்டிருக்கிறதே, அது நம் முன்னோர்களின் திறமை அல்லவா? நம் கல்வி முறையை அறவே ஒழித்துவிட்டு மெக்காலேயின் கல்வி இங்கே நிலைபெற்று விட்டதால்தான் பல தீமைகள் நம்மை வந்தடைந்தன. இதற்கு என்ன வழி என்பதை நாடு சுதந்திரம் அடைந்து இந்த எழுபத்தி மூன்று ஆண்டுகளில் தீர்வு கண்டிருக்க வேண்டாமா? கல்வியாளர்கள் இது குறித்து சிந்தித்து நல்ல முடிவை எடுத்திருந்தால் நம் மக்கள் பயனுள்ள கல்வியைப் பயிலமுடியும் அல்லவா?
1906இல் தாதாபாய் நெளரோஜி தலைமையில் கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் வருடாந்திர மாநாட்டில் இந்தியர்களுக்குப் தேசியக் கல்வித் திட்டம் பற்றிய தீர்மானம் நிறைவேறியது. அந்தப் புதிய கல்வித் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்தற்கு மகாகவி பாரதி சுதேசமித்திரனில் 1920 மே மாதத்தில் மிக நீண்ட கட்டுரையொன்றை எழுதியிருக்கிறார். “பாரதியார் கட்டுரைகள்” எனும் நூலில் அவருடைய இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கலாம்.
பாரதியார் இந்தக் கல்வி முறையைச் சுதந்திர இந்தியாவில் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கருத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறார். நாம் அதன் அடிப்படைக் கருத்தை மட்டும் கவனத்தில் கொண்டு நம் தற்போதைய கல்வி முறையில் எத்தகைய மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தால் நம் இளைய சமுதாயத்துக்கு அது உதவியாக இருக்கும் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். பாரதி தன் கட்டுரையில் முதலில் சுட்டிக் காட்டுவது “குடும்பக் கல்வி” என்பது. இதில் அவர் வலியுறுத்தும் செய்தி என்னவென்றால் ஒவ்வொரு குடும்பமும் தம்பதியருள் பேதங்கள் இன்றி ஒற்றுமையாக வாழ்வதன் அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அவர் கட்டுரையின் சாராம்சம் இதுதான்.
“ஒரு தேசம் என்பது கோடானுகோடி குடும்பங்களின் தொகுதி. ஒவ்வொரு தேசத்துக்கும் அவரவர் தேசத்திற்கேற்றபடியான கல்வி முறை இருக்கவேண்டியது அவசியம். தமிழ் நாட்டில் நிலவும் கல்வி முறையைப் பற்றி அவர் சொல்லும் கருத்து, “தமிழ்நாட்டில் தேசியக் கல்வி என்பதாக ஒன்று தொடங்கி அதில் தமிழ் பாஷையைப் பிரதானமாக நாட்டாமல் பெரும்பான்மைக் கல்வி இங்கிலீஷ் மூலமாகவும், தமிழை ஒரு உப பாஷையாகவும் வைத்தால் அது “தேசியம்” என்ற சொல்லுக்கு விரோதமாகும். தேசியக் கல்வியில் தேச பாஷைக்குத் தான் பிரதானம். தமிழ்நாட்டில் தமிழை பிரதானமாகப் பயில வேண்டுமென்று நான் சொல்வதை ‘டாக்டர் நாயர் தலைவராக உள்ள திராவிடக் கட்சியாருக்கு நான் ஆரியபாஷா விரோதம் கொண்டு பேசுவதாக நினைத்துவிடக் கூடாது என்கிறார்.
ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பள்ளிகள் வேண்டும். இப்போது அப்படித்தான் இருக்கிறது. அடுத்து அவர் சொல்வது தமிழ்நாட்டில் ஆசிரியராக இருப்போர் திருக்குறள், நாலடியார் போன்ற தமிழிலக்கியங்களில் பழக்கம் இருக்க வேண்டும். சுயதேச அபிமானம், சுய தர்ம அபிமானம், ஜீவகாருண்யம் இவை உடையவர்களாக ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும். அந்த ஆசிரியர்களுக்கு லேசான சரித்திரம், வேதகால சரித்திரம், புராண கால சரித்திரம், பெளத்த காலம் சரித்திரம், ராஜபுதனத்து சரித்திரம் இவை மிகவும் அவசியம் என்றெல்லாம் குறிப்பிடுகிறார். நாம் நமது பாரம்பரிய வரலாற்றை விட்டுவிட்டு ஆங்கிலேயர் காலத்தில் அவர்களுக்குச் சாதகமான வரலாற்றுச் செய்திகளை மட்டும் சொல்லிச் சென்றிருப்பதால், நம்முடைய முன்னோர்களின் சாதனைகள், பெருமைகள் இவைகளெல்லாம் வெளிவராமல் போய்விட்டன.
ஒரு பள்ளிக்கூடம் எந்த ஊர் அல்லது மாநிலத்தில் இருக்கிறதோ, அந்த ஊரின், அல்லது மாநிலத்தின் சரித்திரம் அவசியம் பயிற்றுவிக்கப்பட வேன்டும். இங்கு மாநிலம் என்பது இப்போது அரசாங்கம் பிரித்து வைத்திருக்கும் மாகாணங்கள் அல்ல, அது மொழியின் அடிப்படையில் பிரிந்திருக்கும் பகுதிகளைக் குறிக்கும். இந்திய வரலாறு என்றால் நம் புராதனமான வரலாற்று அடிப்படையில் ராமன், தருமன், அர்ஜுனன், அசோகன், விக்கிரமாதித்தன் போன்றவர்களோடு, பின்னர் வந்த வரலாற்று நாயகர்களின் வரலாறுகளும் இடம் பெற வேண்டும். இவை அனைத்தும் அவரவர் தாய் மொழியிலேயே கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.
வரலாறு என்று எடுத்துக் கொண்டால் நம் தேசச் சரித்திரம் மட்டுமல்லாது, இயன்றவரை அரேபியா, பாரசீகம், ஐரிஷ், போலிஷ், ருஷ்யா, எகிப்திய, இங்கிலாந்து பிரெஞ்சு, அமெரிக்க, இத்தாலிய, கிரேக்க, ஜப்பானிய, துருக்க தேசங்களின் வரலாறுகளும் நம் நாட்டு வரலாறுகள் போலவே கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.
பூமி சாஸ்திரம் என்பதில், பூகோளம், அண்டங்கள், ஜகம், சூரிய மண்டலம் அதனைச் சுற்றிய கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் இவைகளைப் பற்றிய ஞானம் அளிக்கப்பட வேண்டும். கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் இவைகளின் நகர்வுகள் பற்றியும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். புவியியல் சம்பந்தப்பட்ட வரை ஐந்து கண்டங்கள், அதில் முக்கிய தேசங்கள், அங்குள்ள மக்கட்தொகை, மதம், ராஜிய நிலை, வியாபார, தொழிற் பயிற்சி தவிர எங்கெங்கு என்னென்ன பயிர்கள் வளரும் என்னென்ன உற்பத்தியாகும் என்பதும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
நம் மக்கள் எந்தெந்த அயல் தேசங்களுக்குச் சென்று வசிக்கிறார்கள் என்பது பற்றி நம் பிள்ளைகள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அங்கு அவர்கள் எந்த வகையில் வாழ்கிறார்கள் என்பது போன்றவற்றையும் சொல்லித்த்ர வேண்டும். புனிதமான பாரத தேசம் உலகின் எல்லா தேசங்களுக்கும் முன்னோடியாக பெருமைகளுக்கெல்லாம் பெருமை சேர்த்த தேசம் என்பதால், இதன் பாரம்பரியத்தைக் காக்கக்கூடிய இளைய சமுதாயத்தை உருவாக்க முயற்சி செய்ய வேன்டும். வாழ்வின் நெறியை பாரத தேசம் உலகுக்கு அளிக்கும், ஆம், ஆம், பாரதம் உலகுக்கு அளிக்கும் என்று பாரதி அன்று சொன்னதை வருங்கால சமுதாயம் சாதித்துக் காட்ட வேண்டும். தேவையற்ற குடுமிப்பிடிச் சண்டைகள், குறுகிய மாறுபட்ட கொள்கைகள், அரசியல் ஆதாயம் கருதி உதிர்க்கும் பொய்யான செய்திகள் இவைகளையெல்லாம் முறியடித்து பாரதம் ஓர் உன்னத நிலைமையை அடைய வேண்டும். இன்றைய இளைஞர்கள் உள்ளத்தில் பிரகாசமான எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்; அதற்கேற்ற வகையில் அவர்கள் தங்கள் கல்வி, பணி, வாழ்க்கை அனைத்தையும் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். குறுகிய நோக்கங்களுக்காக அலைமோதும் போட்டி பொறாமை குறுகிய அரசியல் இவற்றை விட்டு நீண்ட நெடிய எதிர்காலத்தை நோக்கி இளைஞர்கள் நடைபோட வேண்டும். அந்த காலம் தான் நம் பாரத அன்னை மகிழ்ச்சியுறும் காலம் என்பதை உரக்கச் சொல்வோம்.
கட்டுரை ஆக்கம்:
தஞ்சை வெ.கோபாலன், ஸ்ரீபுவனேஸ்வரி இல்லம், இயக்குனர், பாரதி இலக்கியப் பயிலகம், 28/13, எல்.ஐ.சி.காலனி 5ஆம் தெரு, தஞ்சாவூர் 613007 #9486741885

11 

Share


G
Written by
Gopalan Venkataraman

Comments

SignIn to post a comment

Recommended blogs for you

Bluepad